บทที่ 14 十四
"อ่านแล้วไม่ตอบนี่นะ!" ชุนพูดจบก็กดปิดหน้าจอโทรศัพท์ทันที
"เป็นเอามากนะมึงไอ้ชุน" หยินเทียนพูดขึ้นแล้วมองหน้าของชุนที่เต็มไปด้วยความไม่สบอารมณ์ ก่อนจะพากันตั้งใจฟังที่อาจารย์สอน
เมื่อเสียงบอกเวลาเลิกเรียนดังขึ้นซีฮันยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะ เพื่อรอเวลาให้ทุกคนออกไปกันให้หมดก่อนเพราะวันนี้เขาไม่จำเป็นต้องรีบ ซีฮันต้องไปตามนัดของใครบางคน ทำให้ซีฮันลืมไปเลยว่าเขามีนัดกับชุนตอนเย็นที่เดิมหลังเลิกเรียน
ด้านหลังของโรงเรียนเป็นป่าเล็ก ๆ ที่มีสิ่งของและขยะถูกทิ้งจนเป็นกองพะเนินในเพิงหมาแหงนเก่า ๆ เล่อกวงที่ยืนพิงต้นไม้มองไปซีฮันที่กำลังเดินมาหาตนด้วยท่าทางที่ไม่ได้เกรงกลัวอะไร และมันทำให้เล่อกวงรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก
ใบหน้าและสายตาของเล่อกวงดูแดงขึ้น เขากำลังโกรธ โมโหที่ซีฮันไม่ได้มีความเกรงกลัว มิหนำซ้ำยังมีทีท่าที่ดูยโสไหนจะสายตาที่ ซีฮันใช้มองเล่อกวงมันดูท้าทายฉายแววคมกล้าราวกับคมดาบจ้องมองคนที่กำลังพิงต้นไม้อย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่นิดเดียว
"นายกล้ามากนะที่มาคนเดียว...ไหนล่ะเนี่ยนเจียงหมาผู้ซื่อสัตย์" คำพูดที่เย้ยหยัน ใบหน้าที่ดูเหมือนจะเกลียดชังซีฮันเสียเต็มประดาเอ่ยทักทายด้วยประโยคที่ไม่ค่อยเข้าหูซีฮันเสียเท่าไหร่นัก
"เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเนี่ยนเจียง แล้วหยุดเรียกเนี่ยนเจียงแบบนั้น เพราะเขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันแต่นายไม่มี...นายมีแต่พวก" ซีฮันหยุดพูดเอาไว้แค่นั้นแล้วใช้สายตาพูดแทน
เล่อกวงเมื่อได้ยินแบบนั้นเขาก็ยืดตัวตรงแล้วเอามือล้วงกระเป๋าทั้งสองข้าง แล้วหันไปส่งสัญญาณให้กับเพื่อนๆ ที่ยืนขนาบข้างกันกับเขา
"นายคงไม่กล้าตัวต่อตัวกับฉันสินะ ถึงได้ให้พรรคพวกมาเป็นโล่ให้" ซีฮันไล่สายตามองไปแต่ละคนพร้อมกับแย้มยิ้มเล็ก ๆ ส่งเสียงหัวเราะแผ่วเบาอย่างเป็นต่อ เล่อกวงจ้องใบหน้าหล่อที่ตอนนี้กลับดูหวานและสดใสอย่างที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อน
'ตอนหัวเราะดูดีจังวะ' เสียงในหัวของเล่อกวงดังขึ้น มันทำให้เขากำลังตกอยู่ในภวังค์ แต่ทว่าเพียงแค่ไม่กี่วิเล่อกวงก็รีบสลัดความคิดอะไรบางอย่างที่ผิดแผกให้หลุดจากความคิดไป
"ทำไม? นายกล้าต่อยฉันเหรอ ถ้ากล้าก็เข้ามาสิ" เล่อกวงพูดพร้อมกับยิ้มเย้ยพลางส่งสัญญาณมือให้พรรคพวกถอยไปแล้วสาวเท้าก้าวยาวๆ ตรงไปที่ซีฮันยืนอยู่ ก่อนที่จะปะชิดตัวก็มีเสียงดังมาจากด้านหลังของซีฮัน
"อยู่ที่นี้เอง พี่เดินหานายจนทั่วโทรหาก็ไม่รับ...ลืมนัดของเราได้ยังไง ไปกันเถอะ" ชุนเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยเหงื่อเดินเข้ามาใกล้ตัวซีฮันแล้วยกแขนพาดไหล่บาง ๆ พร้อมกับพาเดินหันหลังกลับออกไปในท่ามกลางความงุนงงของซีฮันและกลุ่มของเล่อกวง
เลอกวงทำท่าจะเดินตามแต่เป็นชุนที่หันมามองด้วยสายตาที่ดุดันและแข็งกร้าว แค่นั้นก็เพียงพอให้เด็กมัธยมปลายไม่กล้าที่จะเดินตามคนที่ตัวโตกว่าหลายเท่าตัว
"เก่งจังนะตัวแค่เนี่ย" ชุนพูดพลางเอามือยีผมเบา ๆ แล้วพาเดินไปที่รถของตัวเอง
ดีที่ว่าเขาเห็นความผิดปกติและจับสังเกตตั้งแต่เมื่อวาน ทันทีที่เขามาถึงรอไม่ถึงห้านาที ชุนก็ตัดสินใจแอบเข้ามาภายในรั้วโรงเรียนแล้วตามหา ก็ได้เจอกับเด็กคนหนึ่งที่รู้จักซีฮันพอดี เธอบอกว่าเห็นซีฮันเดินไปที่ด้านหลังของโรงเรียนเมื่อสักพัก
"พี่ชุน เอาแขนออกได้แล้วครับ" ซีฮันพูดขึ้นเมื่อเดินมาถึงด้านหน้าของโรงเรียน เพราะซีฮันพยายามเอาแขนของชุนออกจากไหล่แต่ชุนยังคงไม่ยอมเอาแขนออกเขายังคงพาดไหล่อยู่อย่างนั้น
"นานหรือยัง" น้ำเสียงทุ้มแฝงไปด้วยความเป็นห่วงที่เขาเองก็ไม่สามารถอธิบายได้ว่าเป็นเพราะอะไร ทำไมเขาถึงได้รู้สึกเป็นห่วงคนที่เดินอยู่ข้างๆ คนคนนี้มีอะไรที่เป็นพิเศษอย่างงั้นเหรอ
"อะไรครับ" ซีฮันถามกลับ
"นานหรือยังที่โดนพวกนั้นแกล้ง" ไม่มีเสียงตอบรับแต่อย่างใดจากซีฮัน ชุนจึงไม่ได้ถามอะไรต่อจนกระทั่งทั้งสองคนเดินมาถึงตรงที่มอเตอร์ไซค์จอดอยู่
"พี่ชุนครับ" ซีฮันถามขึ้นโดยใช้น้ำเสียงที่จริงจัง แววตานิ่งเรียบแล้วแหงนหน้าขึ้นมองคนตัวสูงกว่า
"ว่าไง"
"พี่ชุนทำแบบนี้ทำไมครับ"
"ทำแบบนี้...พี่ทำอะไรอย่างงั้นเหรอ"
"ก็ที่พี่ชุนทำอยู่นี่ยังไงล่ะครับ พี่ทำไปทำไมครับ พี่เข้ามาตีสนิทกับผมเพราะอะไร พี่ต้องการอะไรกันแน่"
"...เมื่อกี้นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม เห็นตัวเล็กกระจ้อยร่อยแบบนี้ใช่ย่อยนะเนี่ย" ชุนเปลี่ยนเรื่อง เมื่อเขาไม่รู้ว่าจะตอบอะไรเพราะเขาเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน
"หรือว่าพี่ชุนต้องการให้ผมเป็นคนกลางเพื่อจีบพี่เอินครับ" ในขณะเดียวกันซีฮันก็ไม่ยอมเช่นกันเขายังคงถามต่อแล้วตีความไปเอง
"นั่นสินะ" 'กูทำไปเพื่ออะไร' ประโยคแรกชุนพูดออกไปแต่ทว่าประโยคที่สองชุนทำได้แต่นึกอยู่ในใจเพราะตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจกับสิ่งที่เขาทำอยู่เหมือนกัน
"ถ้าอย่างนั้นผมขอกลับเองก็แล้วกันครับ"
"เดี๋ยว!พี่จะไปส่ง ขึ้นรถเร็วแล้วนี่หมวกใส่ซะ" ชุนรีบรั้งแขนขาวเอาไว้ได้ทันก่อนจะพูดออกไปราวกับคำสั่ง
"..." แววตานิ่งจ้องมองใบหน้าหล่อด้วยความรู้สึกอะไรบางอย่าง
"รับหมวกไปสิ...ซีฮัน" ชุนจ้องหน้าซีฮันอย่างลุ่มลึก ด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนโยน
ซีฮันยื่นมือไปรับหมวกกันน็อกแล้วยอมสวมใส่อย่างว่าง่าย แววตาที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจกับการกระทำของคนตัวใหญ่กว่า ชุนเคลื่อนตัวรถอย่างช้า ๆ และเมื่อรู้สึกถึงเสื้อที่ถูกดึงรั้งเขาจึงเร่งความเร็วขึ้นอีกหน่อย
.........
ส่งท้ายตอน14
ซีฮันเริ่มหวั่นไหวแล้วก็น้องแพ้คนที่อบอุ่นและเอาใจใส่
1commert คือ 1กำลังใจให้กับไรต์เตอร์คนนี้ค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ
